« مردم! من به چیزی که برایتان سودمند است توصیه می کنم، من خواهان فتنه و نفاق نیستم، مردم! خدا را سپاس کنید( جمعیت با خشوع و تاثر : خدا را سپاس)، شهادت می دهم خدایی جز خدای یگانه نیست و محمد بنده و پیامبر اوست. ( جمعیت یکصدا شهادت می دهند) مردم! من گواهی می دهم که قیامت راست است، بهشت راست است، جهنم راست است، به هر چه از سوی خدا آمده اقرار می کنم، شما همه شاهد باشید ( جمعیت : شاهدیم) کسی را که با این عقیده بمیرد، مادام که یار گناهکار و یاور ستمکار نباشد به آمرزش خدا و پیغمبر مژده باد.
مردم! هرگاه خیانت کردند شما همچنانکه نماز می خوانید و روزه می گیرید غضبناک شوید! شما با خشم خدا خشنودی رؤسا و زمامداران و هیات حاکمه تان را فراهم نسازید. اگر خیانتی کردند از آنها دوری کنید، اگرچه شکنجه و تبعید ببینید، تا خدا را خشنود سازید، خدا بالاتر و بزرگتر و شایسته تر است، سزاوار نیست که با خشنودی بنده، خدا خشمناک شود...»
ابوذر، ص 170
«اعتقاد به خدا در هستی به من جهان بینی می دهد که در آن طبیعت را دارای یک نظام خودآگاه منطقی و دارای هدف ببینم و تضادها و آشفتگی های محسوس را نسبی و ظاهری تلقی کنم و در ورای آن حقیقتی همآهنگ و واقعیتی معقول و پیوسته را معتقد گردم و از سویی خود را در این دستگاه عظیم دارای معنی و مقصود و فلسفه ی وجودی و در نتیجه جدی و مسئول احساس کنم.
اعلام یک خدای واحد مجرد از خصوصیات قومی و نژادی و طبقاتی و مطلق که بر همه ی هستی حکومت دارد و عالم وجود امپراطوری یکدست و یک ذات اوست و تابع خلق و امر وی، از نظر فلسفه ی اجتماعی و انسان شناسی، همه ی مرزهای نژادی، تضادهای طبقاتی، و تبعیض های خانوادگی و فضیلت های خونی و تباری و در نتیجه حقوقی را نفی می کند زیرا توحید با نفی همه ی خدایان متعدد کوچک و بزرگ قومی و طبقاتی و نژادی و انکار دستگاه مذهبی و جهان بینی شرک، شرک اجتماعی و تعدد طبقاتی و نژادی و مذهبی و خونی را در زندگی بشر بر روی زمین، از توجیه فلسفی و جهانی و مذهبی و پایگاه ماوراءالطبیعی اش محروم می سازد.
توحید برای نفی این خدایان مجعول و مغرض و ضد مردم، به نفی احساس مذهبی در انسان و حقیقت ماوراء محسوس و انکار اراده ی آگاه و مدبر و آفریننده در طبیعت، نمی پردازد تا ناچار انسان را از فضایل غیرمادی و نیازهای برتر و تعالی معنوی و رسالت خدائی اش عاری کند و او را در سطح یک حیوان اقتصادی فرود آورد و پیوند او را با کانون معنوی جهان و خویشاوندی او را با روح هستی قطع کند و اصالت سود را در او جانشین اصالت "ارزش" سازد و ناگزیر انسان "خداگونه"ی عاشق کمال و زیبایی و حقیقت را، که همواره در ورای طبیعت عادی و منفعت مادی در جستجوی ابدیت بوده است و بیتاب یافتن راز وجود و دست یافتن به مطلق، انسانی حیوان گونه و در طلب قدرت و در تلاش مصرف نشان دهد.»
بازگشت، ص 396
« ای آزادی، چه زندان ها برایت کشیده ام. و چه زندان ها خواهم کشید و چه شکنجه ها تحمل کرده ام و چه شکنجه ها تحمل خواهم کرد. اما خود را به استبداد نخواهم فروخت، من پرورده ی آزادی ام، استادم علی است، مرد بی بیم و بی ضعف و پر صبر.و پیشوایم مصدق، مرد آزاد، مرد، که هفتاد سال برای آزادی نالید. من هر چه کنند، جز در هوای تو دم نخواهم زد،اما، من بدانستن از تو نیازمندم، دریغ مکن،بگو هر لحظه کجایی، چه می کنی؟ تا بدانم آن لحظه کجا باشم، چه کنم؟...
خودسازی انقلابی، ص 127
سه ره پیداست : " پلیدی" ، "پاکی" ، و "پوچی"
این سه راهی است، که پیش پای هر انسانی گشوده است، و تو یک کلمه نامفهومی، و " وجودی" " بی ماهیت"ی و هیچی، که بر سر این سه راه ایستاده ای. تا ایستاده ای، هیچی، چون ایستاده ای، هیچی. یکی را انتخاب می کنی، به راه میافتی، و با انتخاب راه، " رفتن" ات، "خود"ت را انتخاب می کنی، معنی می شوی،"ماهیت وجودی"ات معین می شود،چگونه "بودن"ت شکل می گیرد، و اینچنین است که، آدمیکه با "تولد" "وجود" یافته است، با "انتخاب" "ماهیت" می یابد.
خودسازی انقلابی، ص 227
« به میزانی که احساس می کنم رو به پایان می روم و هر چه بیشتر پیری، ضعف، و استضعاف را در خود می یابم، هر چه تب و تابهایم برای بیرون پریدن از قفس فروکش می کند و پر ریخته تر و بال شکسته تر و مجروح تر می شوم و بیشتر از نفس می افتم، هر چه دیوارها نزدیکتر می شوند و سقف کوتاه تر و پنجه فشرده تر و خود را با موری که در طاسک لغزنده افتاده است همانندتر می بینم و هر چه دردها سنگین تر می شوند و یا قدرت خارق العاده من در تحمل درد شکننده تر و حوصله ام در چیدن درد دانه هایی که پیاپی می پاشند تنگتر می گردد و نیز، در بیرون از دنیای درونم، هر چه در پیرامونم موج تباهی ها و سیاهی ها و پلیدی ها و زشتیها و فاجعه ها و مصیبت ها و سقوط ها و ویرانی های سیل و زلزله و قحطی و غارت و مرگ های ذلت و پوچی و فقر و جهل و عبودیت و بیگانگی و از خود بریدگی و وسواس زدگی و خناس کاری و نفاث بازی مهیب تر و ریشه براندازتر می آید و سموم زمستانی بر بوستان ایمان و فرهنگ و اخلاق ما تندتر می وزد، شقایق های عشق و سرخ گل های شهادت و یاس های خاطره و بنفشه های شرم و تامل و نجابت و گل های رنگارنگ ارزش ها، فضیلت ها و زیبایی ها و مزرع سبز سیادت و عزت و غنی و خرمی حیات ما و چراگاه های پر برکت جان های ما و جوانه های امیدهای پیر ما و شکوفه های امیدهای دیرین ما به زردی و خشکی روی می کند و رسوب سخت و سیاه این سیل دمادم، همچون صلصال کالفخار، خاک حاصلخیز ما و کشتزار عزیز پدران ما را بیشتر فرا می گیرد و بذر شور و شوق ها، شکافتن و سرزدن و روییدن و به برگ و بار نشستن را در خود می میراند و قنات این " مومن آباد " که میراث تاریخ ما و سرمایه هستی و معنی زندگی ما و معبد ایمان ما و سرمنزل مقصود ما است، از لای و لجن آن ، پرتر می شود و چاه ها پیاپی فرو می ریزد و چشمه ها یکایک فرو می خشکد و کلنگ های آن مقنی قدسی و اصحابش در فوران منجلاب این زمین و انفجار هیاهوی این زمان، هر دم خاموش تر و فراموش تر می شوند، من خود را غریقی حس می کنم که نیما وصف کرده است : خسته، نفسش به شماره افتاده، زورقش شکسته و پاروهایش را طوفان ربوده ...»
