·     بعضی دوستان ما- مثل امید و محمدرضا - هنوز تو حال و هوای اصلاحاتند و وفادار به این شعار : « دانستن حق مردم است. » بر همین اساس امید عزیز هم لطف نموده، تمامه عالم و آدم را از موضوع پروژه کارشناسی ما آگاه ساختند.عنوان پروژه از این قرار است : " کاربردهای توزیع پواسون در کنترل کیفیت " .توزیع پواسون همانطور که در تمام کتاب های مبانی احتمال آمده، یک تابع احتمالی است که بوسیله آن می توان احتمال بعضی رخدادهای تصادفی را بدست آورد. مثلا احتمال اینکه در یک کارخانه صنعتی تعداد مشخصی نقص در یک محصول باشد. نظر به این موضوع و استاد انتخابی بنده – پروفسور اخوان نیاکی – و اینکه تاکنون تنها 3 مبارز جسور شجاعت انتخاب این استاد را به عنوان استاد پروژه کارشناسی داشته اند دست کمک و یاری به سوی همه دوستان می گشایم. منبعی، مقاله ای، مجله ای و ...

·          دیروز آخرین امتحان را پشت سر گذاشتیم و بعد با رفقا رفتیم گردش. امروز هم برای یکی دو هفته ای عازم سفرم. برای دیدار شهر و دیار.

·         نشریه انگلیسی زبان independent   در تاریخ 18 January 2006 مقاله ای در باب تحلیل شخصیتی دکتر محمود احمدی نژاد منتشر کرد که حاوی نکات جالبی است.متن کاملش رو می گذارم این پایین. وقت کردید بخونید.

·     تا حالا شده بشینید و برای مدتی به شماره شناسنامه تون فکر کنید.من هفته ای چند ساعت یک گوشه ای میشینم و به شماره شناسنامه ام فکر می کنم : 5776

·           

Mahmoud Ahmadinejad: The nuclear prophet

Beyond the outrageous rhetoric, what is the real threat from the Iranian president?

By Raymond Whitaker

Published: 15 January 2006

If anyone embodies the reason why the nuclear showdown with Iran sends shivers through Western capitals, let alone the country's Arab neighbours, it is Mahmoud Ahmadinejad.

The bearded 49-year-old's election as Iran's president last summer took millions of Iranians, as well as the rest of the world, by surprise. Since then he has caused outrage by demanding that Israel be "wiped off the map", questioning the historical authenticity of the Holocaust, and saying that if Europe and America wanted to atone by giving the Jews a homeland, it should be on their territory: "Why should the innocent nation of Palestine pay for this crime?"

Chilling words from the leader of a country which seems to be bent on confrontation with the international community over its nuclear programme. He adheres to the official line that this is for peaceful purposes - although Iran, a major oil producer with natural gas reserves second only to Russia's, has never explained why it needs nuclear power - and dismisses foreign criticism as "noise". The major powers, Ahmadinejad said in a televised speech last week, were "a group of bullies" trying to deprive Iran and other nations of their "legal and natural rights".

The alarm caused by the president's intemperate rhetoric is increased precisely because so little is known about him. Some of the Americans held hostage in the US embassy in Tehran for 444 days between late 1979 and early 1981 have claimed that he was among their captors. He has also been accused of involvement in the assassinations of exiled Kurdish politicians in Austria, and executions of political prisoners in Tehran's notorious Evin prison.

President George Bush has ordered an investigation into the hostage-taking claim, although acknowledged leaders of the embassy siege have denied that he had anything to do with the crisis. He and the Iranian government have dismissed all the allegations against him as a smear campaign by the US and "Zionist media".

More worrying for some is that Ahmadinejad is closely identified with the cult of the "hidden imam", the 12th and last of the line of imams revered by Shia Muslims. In a clear parallel with Jewish and Christian visions of Armageddon, Shias believe the imam zaman will return at a time of great turmoil to defeat the forces of evil; recently the president urged Iranians to work hard for this moment. As one commentator pointed out, this was like Tony Blair telling Britons to prepare for the Second Coming.

The most extreme zealots, a group called the Hojjatieh, say total chaos should be created to hasten the coming of the Mahdi, and there have been claims that Ahmadinejad, if not a member, sympathises with them. This explains his reckless attitude, say his critics. If the final triumph of Islam can be brought closer by provoking a nuclear war with Israel or America, why hold back?

It might be possible to dismiss this as scaremongering if it were not for a DVD circulating in Iran which shows the president in conversation with a conservative ayatollah. Ahmadinejad is speaking about his defiant address to the UN General Assembly last autumn, in which he refused to back down on Iran's nuclear programme.

"One of our group told me that when I started to say 'Bismillah Muhammad', he saw a green light come from around me, and I was placed inside this aura," he says. "I felt it myself. I felt the atmosphere change, and for those 27 or 28 minutes, all the leaders of the world did not blink. When I say they didn't move an eyelid, I'm not exaggerating. They were looking as if a hand was holding them there."

So who is Mahmoud Ahmadinejad, and how did he manage to win the presidency? He was unknown when he was elected mayor of Tehran in 2003, with all but 12 per cent of voters staying away from the polls. The son of a blacksmith from Aradan, south of Tehran, he performed well enough in his studies to gain a PhD in engineering and urban management at the Iran University of Science and Technology, but his speech and appearance remain working-class. His only declared assets are said to be a 30-year-old Paykan car, the Iranian version of the old Hillman Hunter, and a small house.

The president's ascetic image is reinforced by his rumpled suit and open-necked shirt, the uniform of the generation which overthrew the Shah and brought the late Ayatollah Khomeini to power (it is a mark of Iran's difference that hip young men in Tehran seek to annoy their elders by wearing ties).

When he was mayor, he tried to bring back strict Islamic standards of behaviour, with little success. The sophisticates of north Tehran mocked his accent, and dismissed his decision to run for president, while the religious establishment backed another conservative.

Everybody, including diplomats and the foreign press, expected the former president, Ali Akbar Hashemi Rafsanjani, a worldly cleric, to win, and he duly took first place among the seven candidates in the first round. But Ahmadinejad came second, and won the run-off. What neither the Tehran elite nor the mullahs realised was how unpopular they were: most of the victor's votes came not from religious zealots, but from the struggling masses who responded to his uncorrupt image, and his promise to "put Iran's oil wealth on people's tables".

The realities of office have been another matter. Alongside the formal trappings of the presidency, cabinet and parliament is the theocratic power structure, presided over by the Supreme Leader, Ayatollah Ali Khamenei, who took over on Khomeini's death. The decisions on most matters, including nuclear development, are with him.

Powerful economic interests are also ranged against the president - his plan to redistribute oil revenues has hit trouble, because it is seen as inflationary. He sacked the entire cabinet on taking over, but parliament rejected four nominees for the crucial job of oil minister, and the man eventually appointed was previously the deputy minister.

"Ahmadinejad promised a lot, but he can't deliver," said Dr Ali Granmayeh, a former Iranian diplomat now with the School of Oriental and African Studies at London University. "Some people think he is striking attitudes on the Holocaust and the nuclear question precisely because he has so little control over domestic policy."

There are even predictions that parliament could use its constitutional powers to dismiss Ahmadinejad before he has served a year. But the president's opponents will have to tread carefully: he has a popular mandate; they do not. However much the the world might want Iranians to get rid of their turbulent figurehead, we might have to put up with his tirades for some time.

If anyone embodies the reason why the nuclear showdown with Iran sends shivers through Western capitals, let alone the country's Arab neighbours, it is Mahmoud Ahmadinejad. The bearded 49-year-old's election as Iran's president last summer took millions of Iranians, as well as the rest of the world, by surprise. Since then he has caused outrage by demanding that Israel be "wiped off the map", questioning the historical authenticity of the Holocaust, and saying that if Europe and America wanted to atone by giving the Jews a homeland, it should be on their territory: "Why should the innocent nation of Palestine pay for this crime?"

Chilling words from the leader of a country which seems to be bent on confrontation with the international community over its nuclear programme. He adheres to the official line that this is for peaceful purposes - although Iran, a major oil producer with natural gas reserves second only to Russia's, has never explained why it needs nuclear power - and dismisses foreign criticism as "noise". The major powers, Ahmadinejad said in a televised speech last week, were "a group of bullies" trying to deprive Iran and other nations of their "legal and natural rights".

The alarm caused by the president's intemperate rhetoric is increased precisely because so little is known about him. Some of the Americans held hostage in the US embassy in Tehran for 444 days between late 1979 and early 1981 have claimed that he was among their captors. He has also been accused of involvement in the assassinations of exiled Kurdish politicians in Austria, and executions of political prisoners in Tehran's notorious Evin prison. President George Bush has ordered an investigation into the hostage-taking claim, although acknowledged leaders of the embassy siege have denied that he had anything to do with the crisis. He and the Iranian government have dismissed all the allegations against him as a smear campaign by the US and "Zionist media". More worrying for some is that Ahmadinejad is closely identified with the cult of the "hidden imam", the 12th and last of the line of imams revered by Shia Muslims. In a clear parallel with Jewish and Christian visions of Armageddon, Shias believe the imam zaman will return at a time of great turmoil to defeat the forces of evil; recently the president urged Iranians to work hard for this moment. As one commentator pointed out, this was like Tony Blair telling Britons to prepare for the Second Coming.

The most extreme zealots, a group called the Hojjatieh, say total chaos should be created to hasten the coming of the Mahdi, and there have been claims that Ahmadinejad, if not a member, sympathises with them. This explains his reckless attitude, say his critics. If the final triumph of Islam can be brought closer by provoking a nuclear war with Israel or America, why hold back?

It might be possible to dismiss this as scaremongering if it were not for a DVD circulating in Iran which shows the president in conversation with a conservative ayatollah. Ahmadinejad is speaking about his defiant address to the UN General Assembly last autumn, in which he refused to back down on Iran's nuclear programme.

"One of our group told me that when I started to say 'Bismillah Muhammad', he saw a green light come from around me, and I was placed inside this aura," he says. "I felt it myself. I felt the atmosphere change, and for those 27 or 28 minutes, all the leaders of the world did not blink. When I say they didn't move an eyelid, I'm not exaggerating. They were looking as if a hand was holding them there."

So who is Mahmoud Ahmadinejad, and how did he manage to win the presidency? He was unknown when he was elected mayor of Tehran in 2003, with all but 12 per cent of voters staying away from the polls. The son of a blacksmith from Aradan, south of Tehran, he performed well enough in his studies to gain a PhD in engineering and urban management at the Iran University of Science and Technology, but his speech and appearance remain working-class. His only declared assets are said to be a 30-year-old Paykan car, the Iranian version of the old Hillman Hunter, and a small house.

The president's ascetic image is reinforced by his rumpled suit and open-necked shirt, the uniform of the generation which overthrew the Shah and brought the late Ayatollah Khomeini to power (it is a mark of Iran's difference that hip young men in Tehran seek to annoy their elders by wearing ties).

When he was mayor, he tried to bring back strict Islamic standards of behaviour, with little success. The sophisticates of north Tehran mocked his accent, and dismissed his decision to run for president, while the religious establishment backed another conservative. Everybody, including diplomats and the foreign press, expected the former president, Ali Akbar Hashemi Rafsanjani, a worldly cleric, to win, and he duly took first place among the seven candidates in the first round. But Ahmadinejad came second, and won the run-off. What neither the Tehran elite nor the mullahs realised was how unpopular they were: most of the victor's votes came not from religious zealots, but from the struggling masses who responded to his uncorrupt image, and his promise to "put Iran's oil wealth on people's tables".

The realities of office have been another matter. Alongside the formal trappings of the presidency, cabinet and parliament is the theocratic power structure, presided over by the Supreme Leader, Ayatollah Ali Khamenei, who took over on Khomeini's death. The decisions on most matters, including nuclear development, are with him.

Powerful economic interests are also ranged against the president - his plan to redistribute oil revenues has hit trouble, because it is seen as inflationary. He sacked the entire cabinet on taking over, but parliament rejected four nominees for the crucial job of oil minister, and the man eventually appointed was previously the deputy minister.

"Ahmadinejad promised a lot, but he can't deliver," said Dr Ali Granmayeh, a former Iranian diplomat now with the School of Oriental and African Studies at London University. "Some people think he is striking attitudes on the Holocaust and the nuclear question precisely because he has so little control over domestic policy."

There are even predictions that parliament could use its constitutional powers to dismiss Ahmadinejad before he has served a year. But the president's opponents will have to tread carefully: he has a popular mandate; they do not. However much the the world might want Iranians to get rid of their turbulent figurehead, we might have to put up with his tirades for some time.

این هم لینک اصل مطلب.

چه بسیار اند افرادی که در هنگام بحث و نظر و یا زمانیکه دست به فعالیت اجتماعی – سیاسی می زنند با توجه به شرایط جامعه دچار افراط گرایی شده از مسیر عدالت دور می افتند. بنابراین می توان افراط گرایی را یکی از بیماری های مزمن جامعه ایرانی دانست که همه ما بدان مبتلا هستیم. همه چیز را سیاه و سفید دیدن، همه انسانها را تنها دو دسته دانستن : دوست یا دشمن، خود را بر حق دانستن و نظر مخالف را باطل پنداشتن، سلب توانایی نقد و داوری از اطرافیان و... همگی از مظاهر افراط گرایی در انسان ایرانی است.

در فرهنگ لغت اندیشه سیاسی «افراط گرایی » چنین تعریف شده است : « عدم مدارا نسبت به همه دیدگاه های متفاوت با دیدگاه خویش » و یا « اتخاذ یک موضع سیاسی با همه محدودیت هایش ف صرف نظر از عواقب ناگوار، امکان ناپذیری استدلال ها و احساسات نسبت به مخالفش و به قصد نه تنها مقابله کردن که حذف مخالف. » این تعاریف اساسا انعکاسی از تجربیات خود من است و آن اینکه افراط گرایی بیشتر مسئله سبک است تا محتوا. در طول سالیان گذشته که در انجمن فعال بودم دریافتم که اکثر مردم می توانند دیدگاه های رادیکال داشته باشند و در عین حال آنها را به شیوه ای آزاد و غیر جزمی مطرح سازند.

از طرف دیگر با افرادی مواجه شده ام که دیدگاهشان با وجود اینکه ملایم بود اما آن را به شیوه ای مصالحه ناپذیر و قلدرمآبانه بیان می کردند. دسته دوم  به وضوح افراطی است در حالیکه دسته اول تنها آیین شکنی ایدئولوژیکی را به نمایش می گذارد که به سختی در جامعه ای نسبتا آزاد می توان از آن هراس داشت. درواقع ترس از نوع عملکرد دسته دوم که اندیشه مخالف با خود را بر نمی تابد معقول تر است تا دسته اول.

باید توجه داشت که هیچ اندیشه ای را نمی توان تا وقتیکه در جایگاه نظر و اندیشه است افراطی نامید بلکه این روش اعمال آن مفهوم است که صفت افراطی یا غیر افراطی به خود می گیرد.

ممکن است این دیدگاه درباره افراط گرایی برای بسیاری تازه به نظر برسد اما درواقع به قول میلتون روکیچ نویسنده کتاب  " ذهن  باز و بسته " : « برای مطالعه سازمان نظام های اعتقادی، توجه به ساختار آنها ضروری تر از محتوای آنها است.باز یا بسته بودن یک اندیشه یا ذهن به محتوای آن بستگی ندارد.یک شخص می تواند از کمونیسم، فرویدیسم، دین و هر اندیشه ای به طور همزمان باز یا بسته دفاع کند.»

دانیل بل جمله مشهوری دارد : « شیوه اتخاذ عقاید مهمتر از ماهیت عقاید است. اگر کسی یک کمونیسم دگم و بسته باشد می تواند به یک ضدکمونیست دگم و بسته نیز تبدیل شود. بسته بودن در اینجا ماهیتی پایدار دارد. »

پس در یک کلام در مرحله اول این اندیشه ها و افکار نیستند که صفت افراط یا تفریط یا میانه به خود می گیرند بلکه این روش اجرا است که چنین صفاتی را کسب می کند. افراط گرایی به عنوان روش به معنای به کارگیری ابزارها و روش هایی است که در آنها نه تنها دیدگاه مخالف که حتی متفاوت تحمل نمی شود.شخص افراط گرا در این حالت بیشتر شبیه یک بیمار روانی است که برای حذف تفکر مخالف ، خود را به آب و آتش می زند.

درواقع در مورد افراطیون آنچه خطرناک است آن است که گفته های آنان در مورد آرمانشان شر نیست بلکه آنچه در مورد مخالفانشان می گویند و عمل می کنند شر است.

اول راهنمایی بود و آغاز یک دوره جدید و ورود به مقطعی بالاتر. یک معلم انشا داشتیم که مثلش هیچ جا نبود .خپل و سیه چرده و طناز و عشوه گر.دستانی گوشتی و قدی کوتاه.خط خوشش که سیمای تخته کلاس را می آراست ما را مدهوش می کرد. کلاس انشا مثل همه کلاس ها نبود. رویای ما بود.تمام هفته را با رنج و مشقت صبر می کردیم تا زنگ انشا و بعد منفجر می شدیم . آقای قلعه ای – همان معلم انشایمان – می آمد و قصه می گفت. قصه می گفت اما به آخر قصه که می رسید می گفت بقیه شو شما بنویسید و ما همه قلم بر دست می نوشتیم. جالب بود هیچ وقت مثل بقیه معلما موضوعاتش خسته کننده و ملال آور نبود.مثلا هیچ وقت نگفت بهارو پاییز رو توصیف کنید یا خاطره بنویسید یا از این جور موضوعات بدرد نخور.

اواسط سال که شد کاری کرد کارستون.آمد سر کلاس و گفت که می خواد پنج نفر از بهترین انشا بنویس های کلاسو انتخاب کنه اما انتخاب رو گذاشت به عهده ما. اون موقع چنین کاری یعنی معجزه.بعد بچه ها کاندید شدند.حمید امیر و خیلی های دیگر.ولی من کاندید نشدم. راستش را بخواهید می ترسیدم . تا حالا چنین وضعیتی برام پیش نیومده بود آخه هیچ وقت این جوری نبود.

انتخابات با شور و غوغای فراوان برگزار شد و پنج تا از بهترین انشا بنویس ها انتخاب شدند –خدا وکیلی هم همگی خوب می نوشتند – بعدها بدان انتخاب آگاهانه بچه ها غبطه خوردم. آقای قلعه ای اما همش حواسش به من بود . دوست داشت من هم کاندید شوم یک گوشه هم اصرار کرد اما من سرم را انداختم پایین.پس از پایان انتخابات آقای قلعه ای آن پنج نفر را فراخواند و گفت : « از این به بعد نمره های انشایتان را این پنج نفر می دهند. »

فهمیدید چی شد.ما هم تا آن موقع نفهمیدیم.اما بعد حساب کار دستمان آمد. آن پنج نفر نشستند بغل دست معلم بعد که بچه ها می آمدند انشا بخوانند آنها نمره می دادند و معلم شیرین ما میانگین می گرفت و ...

اما آقای قلعه ای یک کار دیگر هم کرد و آن اینکه مرا هم برداشت گذاشت کنار آن پنج نفر.همان زمان فرق میان انتصاب و انتخاب را فهمیدم و لذتی را که در انتخاب بود با پوست و گوش خویش احساس کردم. خدا وکیلی نمره دادن کار سختی بود.فرض کنید دوستتان می آید و یک انشایه مزخرف می خواند و بعد منتظر نمره توست. اوایل دعوا می شد . دعواها جدی هم بود. اما کم کم هم ما عادت کردیم هم بچه ها . ما یاد گرفتیم که الکی به کسی نمره ندهیم و آنها یاد گرفتند که الکی انتطار محبت نداشته باشند.

راستش را بخواهید بعدها فهمیدیم که آن معلم داشت اصول اولیه یک دموکراسی کودکانه را که اولین خصوصیتش صداقت است به ما یاد می داد. به ما یاد می داد که همدیگر را تحمل کنیم و حقیقت را فدایه دوستیهایمان نکنیم. اما دموکراسی کودکانه ما یه اشکال داشت : عدم آگاهی. و همین باعث می گشت که معلم گاه و بی گاه به ما مشورت دهد و ما را نسبت بدانچه نمی دانستیم آگاه سازد.  امتحان ثلث دوم شاهکار بود. همه مدرسه پشت پنجره های جلسه امتحان ما جمع شده بودند.

معلم از ما خواسته بود که به گروه های پنج نفره تقسیم شویم و به ترتیب هر گروه پشت میزها بنشیند. بعد گفت که موضوع انشا را باید گروهی بنویسید و هر نفر ده دقیقه وقت برایه نوشتن دارد. بعد مثل همیشه نشست و قصه تعریف کرد ما گوش کردیم و بقیه قصه راخودمان نوشتیم هر گروه برایه خودش یعنی نفر اول که دنباله قصه معلم را می نوشت ده دقیقه فرصت داشت و بعد نفر دوم باید از همانجا که نفر اول تمام کرده بنویسد و به همین ترتیب تا نفر آخر. فکر کنم حالا می توانید سختی و ارزش کار را درک کنید.اين گروه بندی تا پایان سال ادامه داشت و با یک ابتکار فوق العاده دیگر تکمیل گشت : هر گروه می بایستی ظرف یک ماه نمایشنامه ای تهیه کرده و بعد آن را بصورت تئاتر اجرا نماید. گروهی که بهترین نمایش و اجرا را داشته باشد 5 نمره تشویقی داشت. این دیگر غوغایی در مدرسه برپا کرده بود .بچه ها با چنان شور و حالی در آمفی تئاتر مدرسه تمرین می کردند که نگو و نپرس.حدود 6 گروه بودیم. گروه ما یکی از داستانهای کوتاه جلال را انتخاب کرده بود. معلم هم کلی کمکمان کرد تا بتوانیم آن را به شکل نمایشنامه درآوریم. اسمش بود : بچه مردم. اسمش که زیبا بود و خود داستانش هم بدجوری به دل می نشست.توی دهه فجر یک روز کلاس ها تعطیل شد و به بهانه برنامه جشن درب سالن آمفی تئاتر را گشودند و دانش آموزان همچون رودی غران بر صندلی ها خشکیدند. و به نظاره دوستان بازیگر خویش نشستند. بازیگرانی که شاید این اولین و آخرین بار حضورشان بر صحنه نمایش تاریخ بود.

آن معلم برایه ما بیشتر از یک معلم بود. آزادی و آگاهی که امروز بدان معتقدم و تمام تلاش و کوششی را که برای پیاده سازی دموکراسی در روابط دوستانه ام به کار می بندم دستاورد اوست.

معلم چشم ما بود...

اگر سیاست را «  تدبیر زندگی » تعریف نماییم و بدانیم آنچه سیاست را می سازد نه اصول است و نه ایدئولوژی های توهم برانگیز، بلکه این انسانها و روابط بین انسانها در هسته ها، احزاب، جریان های سیاسی و سرانجام جوامع است که بنیان سیاست را بر می نهد، آنگاه شاید به آن ایده ای برسیم که گراهام گرین در کتاب معروفش « آمریکایی آرام » مطرح ساخت :

« این انگیزه های شخصی آدمی است که باعث می شود آدم ها به موجوداتی سیاسی بدل شوند.

این فرد است که در قالب حزب، پارلمان و یا هر جریان سیاسی دیگری،

با نیرویی مهلک، سیاست را به پیش می برد.»

انسان های سیاست ورز در هر جامعه ای به وجودآورنده قدرت، ثروت و حکومت هستند و با استفاده از اینچنین ابزارهایی است که تمایلات شخصی خویش را در جایگاه دستور، فرمان، قانون، حکم حکومتی و ... به پیش می رانند. سیاست در هر جامعه ای هست و نیست آن جامعه است و بود و نبود هر ملت به سیاست سیاست مدارانش بستگی دارد.

این سیاست است که به ما می گوید چه خدایی را بپرستیم؟ چه مذهبی را اختیار ورزیم؟ موفقیت و خوشبختی زندگی را در چه بدانیم؟ شب ها بر بالین فرزندانمان چگونه کتاب هایی را بخوانیم؟ ، خواهر و برادر کوچکترمان در پای تلویزیون به نظاره کدامین سریال و فیلم بنشینند؟ همسرمان برای خرید از بیرون چگونه لباسی بر تن کند؟ اوقات فراغتمان را چگونه بگذرانیم ؟ برای زندگی کدامین مکتب و ایدئولوژی را اصل بدانیم؟ کدامین انسانها را دوست بداریم ؟ و کدامین انسانها را دشمن ؟چه روزهایی را عزادار باشیم و چه روزهایی را شاد؟ کدامین نوع و مدل ماشین را سوار شویم ؟ اجازه تماشای کدامین فیلم از کدامین کارگردان را در سینما می یابیم ؟ فرزاندمان در مدرسه باید کدامین برداشت و روایت از تاریخ و تمدن کشور خویش را بخوانند ؟ دخترانمان اجازه پرداختن به کدامین تفریح، کدامین ورزش و کدامین هنر را می یابند : موسیقی، قرائت قرآن، آواز، نقاشی؟ آیا می توانند در خیابان ها بدوند؟ آیا می توانند به ورزشگاه بروند؟ آیا می توانند در رشته های مهندسی تحصیل نمایند؟ پدرانمان بر سر چگونه شغل هایی با چه میزان از حقوق و مزایا می توانند حاضر شوند؟ پسرانمان را در کودکی به کدامین شغل ها ترغیب نماییم تا آینده شغلیشان تامین باشد : موسیقیدان، خلبان، پزشک، کارمند، کارگر،نقاش، مهندس، تاجر؟ بر اساس کدامین معیار و ارزش، همسر اختیار ورزیم؟ کی و کجا و برای دفاع از کدامین اصول، آرمانها و مرام ها به خیابانها بیاییم؟ برای ترفیع شغلی به چه روشی در اداره، شرکت و کارخانه رفتار نماییم، ریش بگذاریم یا نه؟ تسبیح بر دست گیریم یا نه؟ برای ورود به دانشگاه آیا باید در کنکور شرکت نماییم؟ آیا برای تحصیل باید هزینه ای بپردازیم؟ آیا پس از اتمام تحصیلات باید به خدمت سربازی برویم؟ هنگام برگشت به خانه از کدامین مسیر و بزرگراه برانیم تا در ترافیک عصرانه گرفتار نشویم؟ با کدامین وسیله مسافرت نماییم تا امنیت روانی و جانیمان تامین باشد : هواپیما، قطار یا خودرو سواری؟ کدامین خودرو را خودروی ملی بنامیم؟ کدامین کشور را دوست و کدامین کشور را دشمن؟ در کدامین زمینه لازم است میلیاردها دلار سرمایه گذاری نماییم : انرژی هسته ای، کارخانجات ریسندگی و بافندگی، مقاوم سازی منازل مردم در برابر زلزله؟ هنگام خرید گوشت و مرغ برای مهمانی چه مقدار پول بپردازیم؟ برای خرید مسکن چه مقدار پس انداز نماییم؟ ...

آری، سیاست بر تمام ارکان ما پنجه افکنده و فروع و اصول زندگی را به ما دیکته می کند. اگر یک انسان آمریکایی بودیم بر اساس سیاست سیاستمدران آمریکا،ضمن آنکه همچون یک مسیحی متعصب کاتولیک یکشنبه هر هفته همراه خانواده مان به کلیسا می رفتیم، اسرائیل بهترین دوستمان می شد و ایران حامی تروریست! اگر یک انسان آلمانی بودیم و تا دیروز در زمان صدارت شرودر، فرانسه بهترین دوست کشورمان بود، اما امروز و در زمان صدارت آنجلا مرکل باید آمریکا را بهترین دوست خود بدانیم!اگر یک انسان افغانی بودیم و تا دیروز و در زمان حکومت طالبان، حجاب اجباری بود و دخترانمان حق تحصیل نداشتند، اما امروز و در زمان حکومت حامد کرزای حجاب آزاد است و دختران می توانند به مدرسه بروند؟ اگر یک انسان سوئیسی بودیم مطابق سیاست سیاست مدارن کشورمان،همه کشورها را دوست خود می دانستیم و می توانستیم هر سال برای تعیین نرخ هزینه مصرف آب و برق و گاز به پای صندوق های رای برویم، و یا اینکه اگر دوست داشتیم کشورمان ارتش نداشته باشد، با جمع آوری 10 هزار امضاء از مردم، خواستار برگزاری رفراندوم می گردیدیم!اگر یک انسان مالیزیایی بودیم مطابق سیاست سیاست مدارن کشورمان در عین آنکه مسلمان بودیم، آمریکا را دوست خود می دانستیم و برای دستیابی به تکنولوژی های مدرن تمامی دروس مدرن را در مدارس کشورمان به زبان انگلیسی می آموختیم و هیچ هم از تهاجم فرهنگی نمی نالیدیم! اگر یک انسان مصری بودیم باید هرپنج سال یکبار برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری که فقط یک کاندیدا داشت شرکت می کردیم تا همان یک کاندیدا – حسنی مبارک –  با 99 درصد آراء شرکت کنندگان به عنوان رییس جمهور قانونی کشورمان انتخاب گردد.

سیاست های سیاستمدران کشورتان – چه در تئوری و چه در عمل، چه درست و چه نادرست-  است که کشور و ملت شما را فقیر، غنی، استبدادزده، دموکرات، اخلاق مدار، بی اخلاق، دین دار، دین گریز ، توسعه یافته ، عقب مانده، صلح جو و یا جنگ طلب می سازد.

« سیاست، مغز و هسته زندگی انسان هایی است که در قالب قوم، قبیله، ملت و کشور زندگی می کنند. در دنیای امروز، ملتی بازنده است که فوت و فن سیاست ورزی و سیاست مداری را نیاموخته، سیاست را امری عبث و بیهوده پنداشته. و به کمیت و کیفیت سیاستمدارانش وقعی ننهد. اینچنین ملتی شایسته آن است که نامش از صفحه تاریخ این گیتی محو گردد.» بیل کلینتون، رییس جمهور سابق آمریکا

هزار دشمنم گر می کنند قصد هلاک

گر تو دوستی از دشمنان ندارم باک

استاد پای تخته گچ سفید را بر تن سیاه تخته می لغزاند و تخته نیز، از نیش گچ، می نالید. درس همچنان پیش می  رفت و دانشجویان بودند مشغول به نوشتن و احیانا فهمیدن. جلسه آخر بود و نیز درس آخر :  « جدول 8-6 عنصر دیگری از منطق MRP را نشان می دهد، با توجه به شکل 5-6 ملاحظه می شود محصول 4 در 2 طبقه مورد نیاز است ... » درس به پایان رسید و اینک بار آخری بود که استاد می رفت روی منبر. پس همه سراپا گوش بودیم و استاد پیر، زبان : « این ترم، فرصت کم بود و به ناچار همه اوقات را به درس پرداختم.فرصت نشد کمی برایتان درس انسانیت بگویم و محبت را بر روی تخته مشق کنم.اگر مایل باشید جلسه بعد را فوق العاده بگذاریم برای درس انسانیت.»

شاگردان را لبخند تلخی بر لبان بود. به ناگاه دستی بالا رفت و دانشجویی رخصت پرسشی خواست. فرصت داده شد : « استاد، پول برای آدمی خوشبختی می آورد ؟ » پرسش شورآفرینی بود برای مهندسان آینده ای که در خیال خویش به تصویر کشیده بودند روزهای غرورآفرین پول پارو کردن را. استاد کمی مکث کرد و آنگاه لب از لب گشود : « پول برای رسیدن به خوشبختی لازم است اما خود خوشبختی نیست. پول لازم است تا شما به خوشبختی واقعی اصلا فکر کنید.تا زمانیکه دغدغه معیشت داشته باشید دغدغه خوشبختی نخواهید داشت.پول تا جایی لازم است که انسان را از قید و بندهای زندگی وارهاند.پول خود نباید قید و بندی برای زندگی گردد. در زندگی امور دگری هستند که اصالت دارند. این انسانیت است که اصل است. این محبت و مهربانی به دوستان و مردمان است که لذت واقعی می آفریند.این ها خوشبختی واقعی است.»

سخن استاد همراه با آخرین جلسه کلاس و آخرین دقایق ترم به پایان رسید.این ترم نیز تمام گشت.

قدر استاد نکو دانستن

حیف که استاد به من یاد نداد

گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت

که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد

از جلوی مغازه میوه فروشی که رد می شدم، ، به سرم زد 2 کیلو لیمو شیرین برای خانه بگیرم. فصل زمستان است و زمان هزار درد و مرض. وارد مغازه شدم. کیسه نایلونی کنار پیش خوان را برداشته و شروع کردم به دستچین میوه های سبز مایل به زرد. از میان آن همه لیمو، یکی از از بقیه بزرگتر و خوش رنگ و لعاب تر به نظر می رسید. با خودم گفتم : شکار اولم تویی!

شب، همان لیموی بزرگ را به همراه 3 تای دیگر شستم و آماده خوردن شدم. چاقوی تیز را برداشته و همچون جلادی خون آشام پوست لطیف لیموها را پاره پاره کردم. کار 3 تای اول را در ربع ساعتی یکسره ساختم. آن لیمو بزرگه را گذاشته بودم برای نفس آخر تا مزه اش زیر زبانم بماند. چاقو  را بالا بردم و با ضربتی پیکر ضمختش را چاکی دادم . و اینچنین در شگفت ماندم. پرتغالی در پوست لیمویی!

پرتغال از شدت درد، اشک از چشمانش جاری گشت.دلم به حالش سوخت. پرسیدم : « خب چرا رفتی تو پوست لیمو که به همچین روزی دچار شوی؟» هیچی نگفت.بدنش می لرزید. فهمیدم که از ترس چاقو ست. چاقور را کناری گذاشتم. کمی آرامتر شد. با صدای بغض کرده گفت : « عشق محبوب، مرا اینچنین گرفتار ساخت.» جا خوردم. مگر پرتغال ها هم عاشق می شوند؟ و او ادامه داد : « اوایل بهار بود. درختان تازه شکوفه داده بودند. باغبان، نیم درختان را لیمو کاشته بود و نیم دگر را پرتغال.و من که شکوفه ای بیش نبودم، از همه به لیمو نزدیک تر.هر روز، باد را پیک خویش ساخته، پیغام خویش به محبوب می رساندم.اما ایام خوشی به سر آمد. تابستان شد و هنگام برداشت نزدیک. ترس وجودم را گرفته بود.آنقدر خون گریه کردم که تمام بدنم سرخ شد. بیچاره لیمو که از غصه رویش زرد گشت. یک روز باد مرا دید و گفت : « چرا اینقدر دمغی؟ » گفتم : « تا چند وقت دیگر لیمو را ازمن جدا می کنند.» چشمهایش را بست. بعد بدون اینکه چیزی بگوید پر کشید و رفت. رفت پیش آفتاب. لبان سفیدش را گذاشت بیخ گوشش و زمزمه ای کرد. لحظه ای گذشت که ناگاه آفتاب ، دامن نگارینش را بر من گسترد. گرما تمام وجودم را فرا گرفت.چند روز بعد شدم به رنگ لیمو. باد کار خودش را کرده بود. هنوز به خود نیامده بودم که طوفان وزیدن گرفت. بادهای هولناک از هر سو مرا می کشیدند تا اینکه با وزشی، از شاخه جدا گشتم، بر زمین غلتیدم و سرانجام پای درخت لیمو آرام گرفتم. هنگام برداشت، باغبان من را همراه محبوب در سبد قرار داد و از آن زمان تا امروز در کنار لیمو دیگر شاد بودم و غمی نداشتم...»

مغزم داغ کرده بود و کلمات آخر پرتغال را نمی شنیدم. نم دانم از روی حسادت بود یا نه، اما به یکباره چاقو را برداشته، با چند ضربه ،پرتغال بیچاره را تکه تکه ساختم و سپس، شیرینی وجودش را در زیر زبانم مزه مزه کردم.زمان گذشت.افکار مبهم درونم را شعله ور ساخته بود. اما یک چیز مسلم بود :

پرتغال عاشق، اینک در آغوش محبوبش، در روده های من، به پایکوبی مشغول است.

گر دست دهد خاک کف پای نگارم

بر لوح بصر خط غباری بنگارم

فصلنامه « مدرسه » هم تازه چاپ شده است. می چسبد برای غرق شدن در تفکرات فلسفی آخر هفته. یک ویژه نامه هم مخصوص تئوری دولت – ملت دارد. من که می گویم بهترین نشریه این کشور است. هفته پیش، از آن پس که از سفر عسلویه بازگشتیم – گزارش سفر را می توانید اینجا بخوانید – به  دنبال فرصتی می گشتم تا در گوشه عزلتی، آنچه را از عظمت آهن و فولاد و بتن دیده ام برای دوستان به تصویر کشم. اما نه فرصتش پیدا گشت و نه گوشه عزلتش یافت. تا اینکه چندی پیش دیده ام به جمال شعری، حاصل اندیشه دو انسان بزرگوار روشن گشت : نیمه آغازین شعر را منوچهر آتشی – روحش شاد و یادش گرامی – که خود اهل همان خطه و بیشه است سروده بود و نیمه دیگر را مرتضی مردیها! شعر به اندازه جذاب و گیراست و بدین سبب مرا دیگر شایستگی گفتن نیست. شعری برای آخر هفته  :

در عمیق پاک دره « دیزاشکن »/ نجواگران غارنشین پیر / از زوزه مهیب هیولایی آهنین / دیوانه گشته اند. / و کوه با تمام درختانش / بید و بلوط و بادام، امروز / یادآور ترنم سم ها و سنگ هاست / با سنگ سنگ تنگه، حسرت سنگر شدن / و اندوه انعکاس صفیر تفنگ هاست / « اینجا چه قوچ فربهی از من درغلتید / آنجا، چه پازنی / روزی که شیرخان سردار یاغیان / از تار و مار قافله ها بازگشته بود / اینها چه شعله های بلندی / شب، کوه را مشبک می کرد» / با شاخه شاخه جنگل بید و بلوط و بن / آواز خشکسالی پرواز و نغمه است / « دیگر پرنده ها / شب های پرستاره مهتاب را به زمزمه پاسخ نمی دهند / و کولیان خسته پای اجاق ها / آهنگ جاودانه سر نمی دهند / تا آسیاب تنگه قافله گندم / سنگین و خسته سربالایی را از قریه های نزدیک / در گرگ و میش صبح، نمی آید / در عمق شاخه های بلوط دیگر پلنگ ماده نمی زاید / و گرگ عاشق، از گله انبوه / میشی برای ماده بیمارش دیگر نمی رباید» / گفتند نهر دره دیزاشکن را / از چشمه سوی دکل های نفت کج کرده اند / و جاده های قافله رو را / کوبیده اند زیر سم اسب های سرب / و کبک های چابک خوشبانگ را به دره های غربت پرواز داده اند / نجواگران غارنشین گفتند / اینک به جای قافله های قماش / از چاشتبند یکدگر / خرمای خشک و پاره نانی / با حیله می ربایند / در خط کبود افق، دیدم نجواگران گرسنه غار،بیل بلند و توبره ای بر پشت / در امتداد جاده نیلی / آزرده، می روند سر کار / افسوس و آه / گفتم / دوشیزگی ربوده شده از کوه زادگاه / ای لودرهای لایق / که چنگ شیر در قیاس قهرتان قیراتی / بفرسایید این خیس خورده خاک خسته ناکارا را / بشکنید این سخت سر صخره های بی خاصیت خارا را / درپیچید چین چین بیهوده دامن صحرا را / ای بولدوزرهای بزرگ / که زور پیل در برابر هیبتتان هیچ / جمع کنید این شور ماسه های شر را / پر کنید خور و خلیج، یکسان کنید از پای تا به سر را / بر خاک تواضع نشانید قله های مسخر را / ای مته های متین / از بساط ارض بپیرایید این پست و بلند، ملعنت بکارت را / از سواد خاک بپردازید این کژ و کوژ مامن غارت را / از زمین پاک کنید خاطرات خطرناک قافله های خسارت را / ای اسفالت / بروب خارزار خسته و خوار شوره زاری را / بکوب پوست مار جاده ابهام روستایی را / بشوی خاک خورده غبار غیرت ایلیایی را / ای ولووی سپید اهلی افسرده ای چرا؟ / شیرخان لحظه ای دگر پای در رکاب تو می نهد / وز فراز بلندای قامتت غرور خویش را قرار می دهد / اینک دختران او شاید که سر از سودای کولی بدرآرند / کولیانی که از آتش، دور و به نفت نزدیک شوند / و به جای گرفتن سپیدفال دیگران، سیاه فال خود پس گیرند / اینک اگر دگر سپیدی مهتاب را دیدن نمی توان / چه باک / نورافکنان سیاهی شب را با آبپاش نور شسته اند / برج های تصفیه تا نزدیکی ستاره ها / راه جسته اند / رگ های خشک فقر دگر بی طبیب نیست / ایستگاه های فشار انگشت بر نبض شاه لوله ها نهاده اند / نجواگر غارنشین هم از این سپس / جز ماه و ماهی و قاچاق جنس و انس / رنگی دگر از تنوع تواند نگاه کرد / سهمی دگر از زندگی تواند امید برد / آب چشمه اگر به زلالی اشک نیست / آب چشمه بنه، زلالی که رشک نیست / اینک به جای جای این برهوت تف رده / آبادی است که جا به جا یله می دهد به ده / پلنگ دره دیزاشکن هم اگر / دیگر از میان درختان بلوط بر کس نمی پرد / یا گرگ عاشق، میشی برای جفت بیمارش نمی درد / چه خوب / بهتر حیات وحش که به حریمی حصار شود / وحشی قشنگ نیست / وحشی اگر انسان، هار شود / وحشی اگر گل، حوالت به خار شود / با شکوه تر از کوه ، کندن آن / دریاتر از دریا، رفتن آن / بی نهایت پیچاپیچ لوله ها بر جای لاله ها / رُستنی زیباست، رَستن ولی بیش بایدمان / در کندن کانال فیبرهای نوری میان قاره ها / در تنیدن تار رایانه برای شکار سایه ها / پالایشگاه های پارس بر کناره خلیج فارس / همچو هرکول عصر جدید / با مشت های بسته فراز بازوان گره خورده / و نیم نمایی از نگاهی اله گون / خرسند و فخیم و مغرور / چه می شدمان نه آیا اگر خطا / که رجحان کنیم خرابه ها بر خزانه ها / یا طاغیان و یاغیان و حرامیان را / بر آدمیان / چه می شدمان نه اگر غلغل سودا / که بدویت ناشسته روی بادیه را / به زور زیور می کردیم / و گوهر در لفظ دری را که می سفتیم / آب می ریختیم و بر خاک می افشاندیم / دروغ تارزان را باور کرده بودیم آیا ؟ / افسوس و آه.

اردیبهشت 76 بود. با پدرو مادرم رفته بودیم حرم امام برای گوش دادن به صحبت های سید محمد خاتمی. فکر کنم آن موقع به مناسبت 21 رمضان بود. یادم میاد جمعیت زیادی دور حرم رو گرفته بود. پوستر های خاتمی همه جا بود. من آن موقع 13 سال داشتم. پدرم با مادرم رفتند داخل حرم ولی من چون هیچوقت از جای خیلی شلوغ خوشم نمی آمد ماندم تو سبزه ها و چشم دوختم به جمعیت در حال گذر..یکدفعه یه آقایی نزدیک شد و گفت : « جوون کمک می کنی اینها رو پخش کنیم »  و بعد یک دسته تبلیغات کارت مانند به من داد. همان کارت هایی که یکرویش تقویم بود و روی دیگرش عکس سه سید آل یاسین « خمینی، خامنه ای ، خاتمی».

خیلی خوشحال شدم. تا آن موقع از بیکاری داشتم دق می کردم. برگه ها رو گرفتم و رفتم سراغ مردم. همه از پیرو جوان وقتی منو با آن برگه ها می دیدند می آمدند طرفم و یکی می گرفتند. خیلی کیف داشت. کم کم مشتاق شدم بروم داخل صحن و بیبنم این سید سوم کیست.رفتم داخل. جمعیت موج می زد و مدام تکان می خورد به محض ورود صدای فریاد مردی را شنیدم که صداقت داشت. و با صداقتش سخن می گفت. بچه که بودم از دروغ تنفر داشتم و بیشتر از همه از آدم های دورو. گرچه بعدها فهمیدم راز خوب زیستن در این سرزمین همین چیزهاست. یادم می آید کلاس پنجم دبستان سر جلسه امتحان نهایی توی میزی که دونفره نشسته بودیم و به سوالات علوم جواب می دادیم یه آقای ناظمی بود که جواب سوال های تستی رو به بغل دستیم می رسوند. من پس از تحویل برگه رفتم سراغ مدیر و ماجرا رو گفتم. مدیر درحالیکه لبخند بر لب داشت ناظم را صدا کرد و اعتراض من را بهش گفت. اما ناظم به رویه خودش هم نیاورد و گفت که داشته به سوال!؟ آن دانش اموز جواب می داده نه جواب سوال امتحانو. مدیر هم سری به نشانه تایید تکان داد و گفت بچه جان حتما اشتباه کرده ای. بعدها فهمیدم آن مدیر و ناظم دستشان تو یک کاسه بوده.

آن روز فهمیدم که فقط این بچه ها هستند که راست می گویند بزرگترها معمولا دروغ می گویند. از همان روز تصمیم گرفتم که تا آخر زندگی بچه بمانم مثل بچه ها بخندم از ته دل و مثل بچه ها با صداقت باشم ... اما... .

تا اینکه آن روز تو حرم یک مرد بزرگ رو دیدم که مثل بقیه بزرگترها نبود.حرف هایی میزد که می شد بویه صداقت و ازشون استشمام کرد او از جامعه مدنی می گفت. از جامعه ای که قانون در آن حرف اولو می زنه. از قانون اساسی می گفت و اینکه خیلی از قسمتاش اجرا نمیشه. از آزادی بیان می گفت واینکه هر کسی حق داره اندیشه اش رو تبلیغ کنه و فریاد بزنه. سید سوم همه اش فریاد بود. فریاد فروخورده من در آن روزی که در اعتراض به یک بی صداقتی لب گشودم. فریاد فرو خورده مردمی که سالها در رنج بودند.

آن شب خیلی راحت خوابیدم. خیلی راحت. این را در خاط دارم چرا که به فردا امید داشتم.

صورتجلسه سفر به عسلویه

رفت : 30 ام آذرماه 1384 ساعت 5/5 صبح . برگشت : 30 ام آذرماه 1384 ساعت 18

مدیر سفر : دکتر  ،  جانشین مدیر : حامد خان

گروه عکس و فیلم برداری :

سعید( کارگردان و عکاس) بهزاد( مدیر تولید)رضا(فیلم بردار و عکاس)

کارشناسان :  شهرام، شهریار، کیوان،محمدرضا، حسین، حسین، علیرضا، امیر، محسن، محسن، احسان، علی،مصطفی ،شهیده، مریم، مریم، راحله، نرگس،  مینا، نسیم، آذین، سوده، سحر،ملیحه، فاطمه، فاطمه

گزارش علمی : منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس

·     میدان گازی پارس جنوبی : بزرگترین منبع گازی مستقل جهان و مشترک با آبهای ایران و قطر(30% ایران و 70% قطر) که معادل 9% ذخایر گاز جهان را در خود دارد. کشور قطر 10 سال زودتر از ایران بهره برداری از این میدان را آغاز نموده و هم اکنون میزان تولید هر دو کشور برابر می باشد. ایران بهره برداری از این میدان را در 28 فاز طراحی و تاکنون 14 فاز آن را به صورت اجرایی درآورده است. پیش بینی می شود با اتمام تمامی فازها میزان بهره برداری ایران از این میدان به 3 برابر کشور قطر افزایش و در نتیجه جبران 10 سال عقب ماندگی شود.

نکته قابل توجه : کشور قطر امکان گسترش بیشتر فازهای بهره برداری را ندارد. زیرا مساحت این کشور محدود و برابر با کل مساحت منطقه عسلویه ایران است!

·     هم اکنون در فصول مناسب سال – با گرمای بین 20 تا 40 – نزدیک به 60000 نفر در این منطقه مشغول به کار هستند و در فصل تابستان با گرمای 40 تا 50 حدود 45000 نفر.

·          عسلویه دارای دو بندر – با کاربرد خدماتی و پتروشیمی – و یک فرودگاه نظامی با کاربری جابه جایی مسافر و بار است.

·     کارخانجات پترروشیمی شامل ( الفین 9 الی 12) متانول(4 و 6)آروماتیک4، آمونیاک و اوره (4،6 و8)،اتان،پلی اتیلن سنگین و دی متیل اتان می باشد.

گزارش سفر :

·   یکبار نشد این هواپیماهای ایران تاخیر نداشته باشند. در حالیکه ما طبق دستور دکتر سر ساعت فرودگاه بودیم، هواپیما با 15دقیقه  تاخیر پرواز کرد. علت تاخیر مربوط میشد به 31 نفر مسافر بی مسئولیت که یکیشان در دست شویی گیر کرده بود و بقیه هم در سالن فرودگاه مشغول عکس یادگاری گرفتن بودند!!

·   پس از شاهکار ما، یک اتوبوس اختصاصی تمامی 31 نفر را به هواپیما رساند. دیگر شده بودیم شهره عام و خاص. کمک خلبان به مهماندار می گفت : اینها همان 31 نفرند.!! سه ردیف هواپیما به اشغال نیروهای متحد ما درآمد و دیگر هواپیما شده بود پاتوق بچه های شریف دانشگاه شریف. به قول بچه ها هواپیمایی ملکی ایر لاین. فقط مانده بود چای و قلیان!!

·   پرواز عالی بود. مهمانداران مهربان( خصوصا گذاشتند ما در هواپیما فیلم و عکس یادگاری هم بگیریم. تصورش را بکنید. من دوربین بر دست تمام هواپیما را می گشتم. در حالیکه بقیه مسافران نیمی خواب و نیمی روزنامه می خواندند صدای هرج و مرج از روی بال _ سه ردیف دقیقا روی بال بود – به گوش همه می رسید.)

·   در عسلویه حسابی تحویلمان گرفتند. یک اتوبوس با اسکورت حراست ما را برای بازدید به نقاط مختلف می برد. یکی از کارکنان سازمان هم راهنمایمان بود. ما هم همش مشغول حرف و گپ و عکس بودیم. محسن که یادداشت برداری هم می کرد. من هم صحبت های راهنمایان را ضبط می کردم. کیوان هم یک کتاب جامعه شناسی به قطر 5/0 متر آورده بود تا در طول سفر بخواند!

سوتی ها :

·      رتبه اول سوتی ها به بهزاد رسید.

·   ماجرای اتوبوس و ترمز خطر اضطراری : بهزاد جان ما در حالیکه در ضلع جنوب شرقی  اتوبوس لم داده بود چشمش به دسته قرمز رنگی افتاد و از من پرسید : این دسته چیه؟ من هم با کمال خونسردی گفتم : این ترمز اضطراریه، مثله قطار. بکشیش اتوبوس وایمیسته! بهزاد خان یه کم رفت تو فکر بعد گفت : اتوبوس که از این چیزا نداشت. من گفتم : بابا این برای اینه که اگه یه اتفاقی افتاد اینو بکشی شیشه اتوبوس میشکنه بپری بیرون. بهزاد باز دوباره رفت تو فکر بعد گفت : خب اینکه کنده شده پس چرا شیشه نشکسته. من هم گفتم بابا اینو نگاه، این سرش یه تیزی داره اگه اتوبوس آتیش گرفت با این میزنی شیشه رو میشکنی.

بهزاد یه کمی به دسته نگاه کرد و بعد یکدفعه فریاد زد : این چکشه!!!!

·   به هر فاز و پالایشگاهی که رفتیم 70% درصد اطلاعاتی که تحویل ما می شد تکراری بود و دیگر از حذف شده بودیم. در بازدید آخر جناب کارشناس تا دهنش را باز کرد زدیم تو برجکش. محسن خان کرجی به بنده خدا گفت ما همه رو می دونیم.  کارشناس محترم هم گفت چی رو میدونید؟ محسن جواب داد : میدان گازی پارس جنوبی بزرگترین میدان گازی جهان با ظرفیت 14 تریلیون متر مکعب گاز طبیعی و 18 میلیارد بشکه میعانات گازی و ...کارشناس بیچاره هم جواب داد : واسه همینه که دانشگاه شریف درس می خونید!

·   ما یکبار داشتیم تو برجک یکی از فازهای گاز، از کل جغرافیای منطقه عکس می گرفتیم. شاید حدود هفت هشت هایی شده بود. مامور حراست هم پشته ما وایستاده بود که یکدفعه داد زد : آقایه مهندس دیگه همین قدر که عکس گرفتی بسه از اینجا به بعد عکس گرفتن ممنوعه!!!

·   کمیسیون اعطای مدال افتخار همدوره ای های 81 به سبب تلاش شجاعانه محمد مهدی خان( ملقب به دکتر) درجه ایشان را به اتفاق آراء از دکتر به « پروفسور» ترفیع داد.

همچنین به اطلاع می رساند تا این لحظه خبرگزاریها – دکتر ، بهزاد، احسان،حامد،علی، شهیده، مینا،آذین،کیوان، محمدرضا وعلیرضا - هیچگونه عکس اختصاصی مخابره نکرده اند. به محض دریافت خبر، لینک آن در پیوندهای روزانه خواهد آمد.

در پایان لازم می دانم از طرف خود و دوستان از جناب رفیق شفیق محمد مهدی خان نامدار( معروف به دکتر و ترفیع یافته به پروفسور) تشکر نموده، سعادت دنیا و آخرت، و آن موردی را که آذین نوشته، برایشان آرزو نمایم. جای بقیه دوستان هم حسابی خالی بود.تا باشد باز از این سفرهای دراز.